niedziela, 13 marca 2016

3

Było dobrze... jeden dzień. To chyba i tak za długo. Siedzę i nagle nie masz czasu. Nie robisz nic ważnego, ale nie masz dla mnie czasu. Miałeś robić coś innego, wychodzi, że robisz coś jeszcze innego. I nagle bez powodu kolejny foch. Mam już tego serdecznie dosyć. Skoro Ty masz dzisiaj ważniejsze rzeczy do roboty, nie masz dla mnie chwili czasu na wyjaśnienie i zbywasz mnie głupim "kończę pa" to ok. Ja tez nie będę miała czasu, albo ochoty rozmawiać. Ja też nie będę miała niczego dla Ciebie. Stałeś się nie do zniesienia. Już nie będę czekać na to, że jakoś będzie. Nie będę wiecznie czekać na to, aż Ty znajdziesz chwilę dla mnie. Chciałam trzymać Cie zawsze. Nigdy nie puszczać, ale to Ty zacząłeś puszczać. Nie ma tu miejsca  na czekanie, na gdybanie i jakieś głupie jakoś.
Myślałam, że skoro jeden dzień było już dobrze, że będzie tak przez najbliższy tydzień, ale dla Ciebie to naprawdę za długo. I tak jak na ostatni miesiąc, jeden dzień jak dla Ciebie to i tak wyczyn. Boże, a może to mi wiecznie jest źle i to ja wiecznie narzekam i się wszystkiego czepiam? 
Nieważne, od jutra zmienię wszystko, dla siebie. Żebym w końcu przestała na wszystko narzekać, bo mam prawo do tego. Albo jak zwykle prześpię pół dnia. 
Nie mam dzisiaj w ogóle głowy do pisania. Najlepiej będzie jak wejdę do wanny z gorącą wodą i później pójdę spać. Uwielbiam tak kończyć wieczory. Oczywiście z Twoim fochem o nic. Boże, co się z Tobą dzieje...

czwartek, 10 marca 2016

2

Jakaś przerwa z powodu tego, że powiedziałam co czuję, co myślę, co mnie denerwuję. Bo w końcu wybuchłam, bo nie wytrzymałam i nie chciałam trzymać dłużej tego w sobie. Nie wiem jak mam sobie to poukładać. ostatnio nic nie wiem. Pisze tu, żeby cała złość i smutek ze mnie zszedł, ale nie jest wcale lepiej. Czuję się jak kłębek nerwów. Czuję się taka rozbita emocjonalnie.
Niby mam tą swoją super prace, która mi się bardzo podoba, ale czuję się i tak pusta. Ta praca nie wypełnia mnie całkowicie, bo ciągle coś. z każdej możliwej strony. Chciałabym już święta. Myślałam, że spędzimy je razem, ale teraz wszystko stoi pod jeszcze większym znakiem zapytania. Nic mi ostatnio nie wychodzi. Kompletnie nic. Szkoła, dom, Ty. Wszystko jakoś mi runęło. I na dodatek wszystko na raz. Nie stopniowo, po kolei. Jak zawsze wszystko w jednej chwili. Jest mi przykro, chce mi się płakać, krzyczeć. Jestem wściekła na wszystko co mnie otacza. Nie wiem co ze sobą teraz zrobić. Całe szczęście jutro ta szkoła i praca. Do wieczora. Mogę chociaż na te kilkanaście godzin nie myśleć. To jakiś plus w całej tej sytuacji. Ale ja wracam. Do swoich czterech ścian, do łóżka, do wanny, na spacer z psem. I wtedy to wszystko we mnie uderza, przytłacza mnie. Czuję się bezsilna na to, bezradna.  I pomimo tego, że mam nadzieję, że jakoś to będzie i pcham to do przodu to zaczynam w to wszystko wątpić. Zaczynam wątpić w siebie, swoje możliwości. Ale nadal to pcham, do przodu.  I może coś z tego wyjdzie. Od jutra zaczynam znowu biegać, może to też popcham jakoś i w końcu wytrwam dłużej niż tydzień. Się okażę. Jak wszystko.
Nie chciałam znowu tak kończyć dnia, ale jakoś wyszło. Co ze mną jest do cholery nie tak? Co z tym światem jest nie tak?
Niech czas leci szybciej, do świąt. Odpocznę, spędzę czas z babcią, chyba tego potrzebuję. W to jeszcze wierze. Matko Boska, siły potrzebuję.
Nieważne...


środa, 9 marca 2016

1

Jest mi jakoś dziwnie. Naprawdę, nie wiem co myśleć i co czuć. Jestem jakaś rozbita, bo tak naprawdę nie wiem co czujesz Ty. Nie wiem czy chcesz swoje życie dzielić ze mną. Siedzę sobie w domu, kiedy Ty bawisz się w najlepsze . Może i nie przejmowałabym się tym tak bardzo, gdybyś o mnie nie zapomniał. Jestem na szarym końcu w Twoim życiu. Najpierw jesteś Ty, później znajomi, a na końcu gdzieś jestem ja- właściwie chyba do niczego nie potrzebna. Nic nie jest ok. A ja tak bardzo bym chciała. Święta mieliśmy spędzić razem. Mieliśmy, bo Ty nawet nie wiesz co będziesz robił. Nie wiesz czy będziesz miał czas dla mnie. Czy nie będzie jakiegoś kolegi, który będzie ważniejszy niż ja.
Cały czas uważasz, że to ja mam pretensje, a ostatnio czuję się jak taka tarcza, która wciąż przyjmuje na siebie atak. Cały czas mnie krytykujesz, wszystko robię źle, jestem zła, niefajna i każde moje zachowanie jest dla Ciebie inne- gorsze od innych. Nawet gdybym zachowywała się jak Twoje koleżanki i koledzy było by źle. Wszystko we mnie jest według Ciebie niewystarczające. Ja nie mam siły. Kiedyś kochałeś mnie taką jaka jestem, teraz oczekujesz ode mnie czegoś- sam nie wiesz czego. Boję się, bo kocham Cię z całego serca, kocham Cię najmocniej na świecie. Nikogo nie kochałam nigdy jak Ciebie, ale nie wiem czego chcesz. Nie wiem czy nasz związek przerwa. Boje się bez Ciebie. Nie wyobrażam sobie bez Ciebie. Jakoś to będzie... ale jak? kiedy?
Mam super pracę, szkołę, super rodzinę i Ciebie, ale czuję się taka pusta i bezwartościowa. Czuję się nikomu i niczemu nie potrzebna. A czasami nie czuję nic. Tak jakby mnie nie było. Boże, co ze mną jest nie tak. Dlaczego mnie to wszystko próbuje zabić? A może nie tylko mnie? Nie wiem...