czwartek, 10 marca 2016

2

Jakaś przerwa z powodu tego, że powiedziałam co czuję, co myślę, co mnie denerwuję. Bo w końcu wybuchłam, bo nie wytrzymałam i nie chciałam trzymać dłużej tego w sobie. Nie wiem jak mam sobie to poukładać. ostatnio nic nie wiem. Pisze tu, żeby cała złość i smutek ze mnie zszedł, ale nie jest wcale lepiej. Czuję się jak kłębek nerwów. Czuję się taka rozbita emocjonalnie.
Niby mam tą swoją super prace, która mi się bardzo podoba, ale czuję się i tak pusta. Ta praca nie wypełnia mnie całkowicie, bo ciągle coś. z każdej możliwej strony. Chciałabym już święta. Myślałam, że spędzimy je razem, ale teraz wszystko stoi pod jeszcze większym znakiem zapytania. Nic mi ostatnio nie wychodzi. Kompletnie nic. Szkoła, dom, Ty. Wszystko jakoś mi runęło. I na dodatek wszystko na raz. Nie stopniowo, po kolei. Jak zawsze wszystko w jednej chwili. Jest mi przykro, chce mi się płakać, krzyczeć. Jestem wściekła na wszystko co mnie otacza. Nie wiem co ze sobą teraz zrobić. Całe szczęście jutro ta szkoła i praca. Do wieczora. Mogę chociaż na te kilkanaście godzin nie myśleć. To jakiś plus w całej tej sytuacji. Ale ja wracam. Do swoich czterech ścian, do łóżka, do wanny, na spacer z psem. I wtedy to wszystko we mnie uderza, przytłacza mnie. Czuję się bezsilna na to, bezradna.  I pomimo tego, że mam nadzieję, że jakoś to będzie i pcham to do przodu to zaczynam w to wszystko wątpić. Zaczynam wątpić w siebie, swoje możliwości. Ale nadal to pcham, do przodu.  I może coś z tego wyjdzie. Od jutra zaczynam znowu biegać, może to też popcham jakoś i w końcu wytrwam dłużej niż tydzień. Się okażę. Jak wszystko.
Nie chciałam znowu tak kończyć dnia, ale jakoś wyszło. Co ze mną jest do cholery nie tak? Co z tym światem jest nie tak?
Niech czas leci szybciej, do świąt. Odpocznę, spędzę czas z babcią, chyba tego potrzebuję. W to jeszcze wierze. Matko Boska, siły potrzebuję.
Nieważne...


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz