środa, 9 marca 2016

1

Jest mi jakoś dziwnie. Naprawdę, nie wiem co myśleć i co czuć. Jestem jakaś rozbita, bo tak naprawdę nie wiem co czujesz Ty. Nie wiem czy chcesz swoje życie dzielić ze mną. Siedzę sobie w domu, kiedy Ty bawisz się w najlepsze . Może i nie przejmowałabym się tym tak bardzo, gdybyś o mnie nie zapomniał. Jestem na szarym końcu w Twoim życiu. Najpierw jesteś Ty, później znajomi, a na końcu gdzieś jestem ja- właściwie chyba do niczego nie potrzebna. Nic nie jest ok. A ja tak bardzo bym chciała. Święta mieliśmy spędzić razem. Mieliśmy, bo Ty nawet nie wiesz co będziesz robił. Nie wiesz czy będziesz miał czas dla mnie. Czy nie będzie jakiegoś kolegi, który będzie ważniejszy niż ja.
Cały czas uważasz, że to ja mam pretensje, a ostatnio czuję się jak taka tarcza, która wciąż przyjmuje na siebie atak. Cały czas mnie krytykujesz, wszystko robię źle, jestem zła, niefajna i każde moje zachowanie jest dla Ciebie inne- gorsze od innych. Nawet gdybym zachowywała się jak Twoje koleżanki i koledzy było by źle. Wszystko we mnie jest według Ciebie niewystarczające. Ja nie mam siły. Kiedyś kochałeś mnie taką jaka jestem, teraz oczekujesz ode mnie czegoś- sam nie wiesz czego. Boję się, bo kocham Cię z całego serca, kocham Cię najmocniej na świecie. Nikogo nie kochałam nigdy jak Ciebie, ale nie wiem czego chcesz. Nie wiem czy nasz związek przerwa. Boje się bez Ciebie. Nie wyobrażam sobie bez Ciebie. Jakoś to będzie... ale jak? kiedy?
Mam super pracę, szkołę, super rodzinę i Ciebie, ale czuję się taka pusta i bezwartościowa. Czuję się nikomu i niczemu nie potrzebna. A czasami nie czuję nic. Tak jakby mnie nie było. Boże, co ze mną jest nie tak. Dlaczego mnie to wszystko próbuje zabić? A może nie tylko mnie? Nie wiem...




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz